سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی


اثر سود تقسیمی بر قیمت سهام

احمد یزدان‌پناه اقتصاددان با ارسال مقاله‌ای به «جهان صنعت» موضوع « اثرگذاری سود تقسیمی یا نقدی بر قیمت سهم» را تشریح کرده است. به گفته این استاد اقتصاد سود تقسیمی یا نقدی سهم از راه‌های گوناگونی بر قیمت همان سهم اثرگذار است. در حالی که سود تقسیمی یک سهم نقشی کلی و مهم در اعتبار و محبوبیت آن سهم ایفا می‌کند، اعلام و اعلان و پرداخت سود تقسیمی نیز یک اثر خاص و قابل پیش‌بینی روی «قیمت بازار» سهم دارد.
محورهای این بحث را می‌توان به این شکل فهرست کرد؛ شرکت‌هایی که بخشی از سود شرکت را تحت عنوان سود تقسیمی یا نقدی بین سهامداران خود توزیع می‌کنند، علاوه بر آن، این سیگنال را به سهامداران خود مخابره می‌کنند که شرکت از سلامت برخوردار بوده و از رشد سود بهره‌مند است. همچنین از آنجا که قیمت‌های سهم بیانگر و نماینده جریانات نقدی آتی هستند، جریان سود تقسیمی آینده یک سهم، در قیمت آن سهم گنجانیده شده است و مدل سود تقسیمی تنزل شده (که بعدا درباره آن یادداشتی خواهیم نوشت) کمک خوبی به تحلیل ارزش یک سهم می‌کند. بعد از مجمع که تا قبل آن سهامداران شرکت واجد شرایط دریافت سود تقسیمی هستند، نوعا قیمت مزبور به میزان سود نقدی پرداختی افت می‌کند تا منعکس‌کننده این واقعیت باشد که سهامداران جدید استحقاق دریافت آن سود تقسیمی یا نقدی را ندارند. در همین حال سود پرداختی یا پرداخت‌شده به صورت سهام به جای نقد می‌تواند موجب رقیق شدن (Dilute) سود شرکت شود، که این خود در کوتاه‌مدت اثر منفی بر قیمت سهم به‌جا می‌گذارد.
سود تقسیمی چگونه عمل می‌کند؟
به گزارش ایبنا، یزدان‌پناه عنوان کرده است که برای سرمایه‌گذاران و خریداران سهام، سود تقسیمی یک منبع درآمد به حساب می‌آید. برای شرکت ناشر سهم، سود تقسیمی یا نقدی روشی برای توزیع مجدد سود بین سهامداران است که به عنوان وسیله برای سپاس از آنها به خاطر حمایت‌هایشان و تشویق ایشان به سرمایه‌گذاری بیشتر به کار گرفته می‌شود. همچنین سود تقسیمی خدمت دیگری که می‌کند آن است که موفقیت آن شرکت را اعلام می‌دارد، چرا که سود تقسیمی از محل «سود انباشته» شرکت پرداخت می‌شود و تنها توسط شرکت‌هایی انجام می‌گیرد که سود قابل‌توجهی ساخته‌اند و می‌توانند به طور منسجم سود نقدی پرداختی داشته باشند. اگر یک شرکت بورسی به فرض یک میلیون سهم در دست مردم داشته باشد و اعلام کند که ۵۰ تومان به ازای هر سهم سود نقدی می‌دهد اگر شما ۱۰۰۰ سهم از آن شرکت داشته باشید به شما ۵۰۰۰۰ تعلق می‌گیرد و شرکت در کل ۰۰۰/۰۰۰/۵۰ سود نقدی می‌پردازد. اگر به جای آن ۱۰ درصد «سهم تقسیمی» مطرح باشد همان سرمایه‌گذار ۱۰ سهم اضافی دریافت می‌کند و شرکت در کل سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی ۰۰۰/۱۰۰ سهم جدید توزیع کرده است.
آثار روانی سود تقسیمی
سهامی که سود تقسیمی منظم و منسجم می‌پردازند میان سرمایه‌داران محبوبیت دارند. اگرچه در سهام عادی سود نقدی تضمینی ندارد، باز بسیاری از شرکت‌های بورسی بر خود می‌بالند که سخاوتمندانه پاداشی منسجم و گاهی افزایشی هر سال برای سهامداران خود منظور می‌کنند. آن شرکت‌ها برداشت و تلقی ثبات مالی در سرمایه‌گذاران نسبت به خود ایجاد کرده و آنها شرکت مزبور را برای سرمایه‌گذاری خوب می‌دانند، این امر به خصوص در میان سرمایه‌گذارانی است که استراتژی «بخر و نگه دار» دارند یعنی آنهایی که به احتمال زیاد از سود تقسیمی پرداختی نفع می‌برند. وقتی شرکت‌ها گذشته سود تقسیمی خود را به نمایش می‌گذارند، برای سرمایه‌گذاران و خریداران سهم خود جذابیت بیشتری به وجود می‌آورند. با خرید سهم توسط سرمایه‌گذاران بیشتر برای بهره‌مندی از این مزیت مالکیت بخشی از شرکت به وسیله سهم، طبیعی است قیمت آن سهم افزایش یابد و این امر موجب تقویت این باور می‌شود که سهم مزبور از قدرت خوبی برخوردار است. اگر شرکتی سود نقدی بالاتر از نرمال آن اعلام کند، تمایل هیجانی عموم ممکن است قیمت آن سهم را به شدت بالا برد. برعکس، وقتی شرکتی به طور سنتی سود نقدی کمتر از نرمال می‌پردازد یا اصلا سود تقسیم نمی‌کند، امکان دارد این امر به عنوان علامتی از حال بد شرکت به حساب آید. مردم شاید بگویند شرکت مزبور سودها را جای دیگری صرف می‌کند و قاعده چراغ را در مورد مسجد و خانه رعایت نمی‌کند، شاید حقیقت آن باشد که شرکت مزبور سودها را می‌خواهد برای تامین مالی پروژه‌های توسعه خود به کار برد، ولی تلقی و برداشت بازار از این وضعیت همیشه قدرتمندتر از حقیقت است. بسیاری از شرکت‌ها با سختی و سعی و تلاش می‌کوشند سود تقسیمی منسجمی بپردازند تا از ترس و هراس و دلهره سرمایه‌گذاران جلوگیری کنند چرا که شانه خالی کردن از پرداخت سود نقدی را موجب بدبینی‌ها و عواقب منفی روحی و روانی در سرمایه‌گذاران می‌دانند. به هرحال توجه به روانشناسی بازار سهام در این مورد نیز نیازی حیاتی است.
اثرگذاری سود تقسیمی اعلامی بر قیمت سهم
قبل از توزیع سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی سود تقسیمی، شرکت ناشر سهم می‌بایست میزان آن سود تقسیمی یا نقدی را اعلام و زمان پرداخت آن را مشخص کند. همچنین باید اعلام شود که آخرین تاریخی که سهام را می‌توانند بخرند تا بتوانند سود تقسیمی دریافت کنند چه روزی است. این زمان (ex-dividend) عموما روز قبل از مجمع است که شرکت لیست سهامداران خود را نهایی می‌کند. اعلام و اعلان سود تقسیمی طبیعتا سرمایه‌گذاران را به خرید سهم تشویق می‌کند. زیرا سرمایه‌گذاران مطلع می‌شوند که با خرید آن سهم قبل از مجمع عمومی شرکت سود تقسیمی یا نقدی دریافت می‌کنند، و این در چشم و دل سرمایه‌گذاران «ارزندگی» سهم را بالا می‌برد. این امر موجب می‌شود که قیمت سهم از روزهای قبل از مجمع عمومی تا یک روز به مجمع مانده روند صعودی به خود بگیرد. در کل، افزایش مزبور حدود میزان مبلغ سود تقسیمی است، ولی باید دانست که تغییرات قیمت سهم بر سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی پایه فعالیت و قوای بازار شکل می‌گیرد نه یک سازمان یا وزارت خانه حکومتی. در روز قبل از مجمع سرمایه‌گذاران با افت قیمت سهم به میزان سود تقسیمی یا نقدی مواجه می‌شوند و لذا باید روی این واقعیت حساب کنند که سرمایه‌گذاران جدید که استحقاق دریافت سود نقدی را ندارند تمایلی هم به خرید نشان نمی‌دهند. هرچند اگر بازار به طور خاص این خوش‌بینی را داشته باشد که قیمت‌ها تا قبل از مجمع بالا می‌روند، قیمت سهام حتی می‌تواند از میزان واقعی سود تقسیمی یا نقدی هم بیشتر بالا رود، باوجود کاهش اتوماتیک‌وار خود. اگر سود نقدی مبلغ کمی باشد، کاهش مزبور ممکن است حتی به چشم هم نیاید به خاطر کم و زیاد شدن عادی معاملات بورس. اثرگذاری سود تقسیمی به صورت سهام، آثاری همچون سود نقدی در بر دارد. سود تقسیمی به صورت سهم تعداد سهام در دست مردم را افزایش می‌دهد ولی ارزش سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی شرکت ثابت باقی می‌ماند، این سهام تقسیمی ارزش اسمی سهام عادی را رقیق می‌کند و لذا قیمت سهم کاهش می‌یابد. هرچه قرار شد درباره مدل سود تقسیمی تنزیل شده برای دستیابی به قیمت یک سهم بعدا یادداشتی عرضه شود، دریغم می‌آید در پایان این بحث اشاره بدان نشود. در کتاب «اقتصاد مالی» اینجانب شرح کشافی درباره تعیین قیمت یک سهم به کمک مدل‌های گوناگون آورده شده است.
مدل سود تقسیمی تنزیل شده
مدل سود تقسیمی تنزیل شده (DDM) که به مدل رشد گوردن (GGM) نیز معروف است فرض را بر آن می‌گذارد که ارزش یک سهم مجموع «ارزش فعلی» یا حال تمامی سودهای تقسیمی آتی آن است. این یک روش متداول برای ارزش‌گذاری است که توسط تحلیلگران و سرمایه‌گذاران «بنیادی» و «سرمایه‌گذاران‌ارزشی»*
(Value investors)به طور گسترده به کار گرفته می‌شود. به زبان ساده در تئوری اقتصاد مالی، یک شرکت دارایی‌های خود را بر کسب بازده‌های آتی سرمایه‌گذاری می‌کند تا بتواند بخشی از آن بازده‌ها را که لازم است برای رشد و توسعه و خط جدید تولید و یا محصول جدید نگه دارد و باقیمانده آن بازده‌ها را به صورت سود تقسیمی یا نقدی به سهامداران خود برگرداند و بین آنها توزیع کند. بر طبق DDM، ارزش یک سهم به صورت یک کسر با نسبت محاسبه می‌شود، کسری که صورت آن سود تقسیمی یا نقدی سال بعد و مخرج آن «نرخ تنزیل» منهای نرخ رشد سود نقدی است. برای به‌کارگیری این مدل، شرکت موردنظر می‌بایست سود پرداختی داشته باشد و آن سود تقسیمی می‌باید با نرخ منظمی در بلندمدت رشد کند. همچنین برای اینکه مدل از اعتبار برخوردار باشد نرخ تنزیل می‌بایست بیشتر از نرخ رشد سود تقسیمی باشد.DDM با تحلیل خود به تعیین ارزش یک سهم تنها بر مبنای درآمد انتظاری آتی ناشی از محل سود نقدی می‌پردازد. بر طبق DDM، سهام فقط ارزش خود را از درآمد خلق شده از پرداختی‌های سود تقسیمی یا نقدی آینده آنها به دست می‌آورند. یکی از محافظه‌کارانه‌ترین مترها و معیارها برای تبیین ارزش سهام همین مدل است، چرا که در تئوری مالی میزان زیادی مفروضات برای پرداختی‌های سود تقسیمی شرکت لازم دارد و نیازمند الگوهای رشد شرکت و نرخ‌های بهره است. طرفداران آن بر این باورند سود نقدی آتی پیش‌بینی شده تنها متغیر وابسته به
«ارزش ذاتی» سهم است. DDM برای تحلیل و کاربرد به سه قطعه از داده‌ها نیاز دارد. میزان سود تقسیمی پرداختی جاری یا اخیر شرکت، نرخ رشد سودهای تقسیمی یا نقدی پرداخت شده شرکت در گذشته و «نرخ بازده درخواستی یا مورد نظر سرمایه‌گذار» یعنی حداقل مبلغی که سرمایه‌گذار قبول می‌کند بگیرد تا به جای نرخ بهره یا سود بدون ریسک به بازار سهام که ریسکی است رو آورد.
نکته آخر آنکه در حالی که مدل تنزیل سود تقسیمی نگرشی منسجم برای کاربرد درآمد آتی از سود تقسیمی فراهم آورده، ولی به عنوان یک ابزار جهت ارزشگذاری سهام این کاستی را دارد که از منبع مهم دیگر درآمد سهامداران یعنی «عایدی سرمایه» (Capital gain) غافل مانده است.
* پی‌نوشت: سرمایه‌گذاری ارزشی بدان استراتژی سرمایه‌گذاری می‌گویند که سرمایه‌گذاران در پی سهامی هستند که زیر «قیمت ذاتی» یا بنیادی آنها و یا کمتر از «ارزش دفتری»
(book value) آنها معامله می‌شود.

چگونه سهام با بازدهی بالا را شناسایی کنیم؟

سرمایه‌گذاری در شرکت‌هایی که سود تقسیمی می پردازند منافع متعددی برای خریداران یا سرمایه‌گذاران سهام آنها دارد، به ویژه اگر شما قصد داشته باشید در بلندمدت سرمایه‌گذاری کنید.

علاوه بر اینکه سودهای تقسیمی می‌توانند درآمدی با ثبات و مستحکم برای شما تأمین کنند، بسیاری از سهامی که سود تقسیمی یا نقدی پرداختی دارند در بخش‌های “تدافعی” هستند. بنابراین با کاهش نوسانات خود می‌توانند از آثار زیان بار افت اقتصاد بکاهند. همچنین شرکت‌های پرداخت کننده سود تقسیمی مبالغ نقد قابل توجهی دارند و لذا معمولاً شرکت‌های پر قدرتی هستند که عملکرد بلندمدت خوبی در چشم و دل سرمایه گذاران باقی می‌گذارند.

سود تقسیمی سهام این امکان را به سرمایه‌گذاران می‌دهد که از دو مسیر کسب سود کنند؛ اول، از طریق بالا رفتن و افزایش قیمت آن سهم (عایدی سرمایه) ، و دوم از طریق توزیع بخشی از سود بدست آمده شرکت بین سهامداران. در غرب صنعتی اکثریت شرکت‌ها سود تقسیمی را بر مبنای ۳ ماه یکبار می‌پردازند نه سالانه، آنهم نه پس از ۸ ماه از کار. یکی از دلایل آن این است که سرمایه‌گذارانی که نزدیک به بازنشستگی هستند و یا قبلاً بازنشسته شده‌اند و حفظ کرامت آنها اولی است سود تقسیمی برایشان منبع درآمد با ثباتی به حساب می‌آید.

چگونه سهام با بازدهی بالا را شناسایی کنیم؟

وقتی سعی دارید سهامی را که سود تقسیمی یا نقدی بالایی می‌پردازند شناسایی کنید، سرمایه‌گذاران در بیشتر مواقع از ملاک و متری استفاده می‌کنند بنام “بازدهی سود تقسیمی”، که در یادداشت درس گونه‌های قبلی نحوه محاسبه و کاربرد آن بطور مختصر مطرح شد. پس اگر یادتان باشد “بازدهی سود تقسیمی” نسبت سود تقسیمی پرداختی سالیانه یک شرکت بورسی را به قیمت سهم آن شرکت، بصورت درصد نشان می‌دهد. البته امروزه پیچیدگی بازار سرمایه می‌طلبد که به کمک کارشناسان و بهره مندی از تکنولوژی‌های صنعت مالی بهترین سهم موردنظر شما یا مشاور شما شناسایی و تشخیص هویت شود. داده کاوی‌ها و سناریو بندی‌ها در این راستا به‌کار گرفته می‌شوند.

طرح‌های سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی

این که برخی سهامداران علاقمند هستند (اگر از بازار سرمایه قطع امید نکرده باشند) درآمد ناشی از سود تقسیمی نقدی سهام خود را به خرید مجدد آن سهام برگردانند، در کشورهای پیشرفته سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی امری متداول است. بسیاری از شرکت‌ها “طرح‌های سرمایه گذاری مجدد سود تقسیمی” (DRIP) دارند، که با آن این امکان را برای سرمایه گذاران خود فراهم می‌آورند تا سود تقسیمی را صرف خرید تعداد بیشتری از آن سهام کنند. این “باز سرمایه‌گذاری” در طول زمان موقعیت شرکت را اعتلاء می‌بخشد.

بسیاری از شرکت‌ها برای تشویق سهامداران خود نه تنها کمیسیون نمی‌گیرند، بلکه ۵ درصد هم به آنها در خرید سهام جدید تخفیف می‌دهند. مزیت‌های این طرح‌ها متعدد است از جمله شرکت‌ها با این انگیزه‌سازی‌ها و اجرای طرح‌های سرمایه‌گذاری مجدد خود علاوه بر توسعه خط تولید و عرضه محصولات نو، با جذب سرمایه‌گذاران وفادار و بلند مدت نگر، وضعیت آینده خود را بیمه می‌کنند.

سود تقسیمی سهام بخش‌های تدافعی

بسیاری از شرکت‌هایی که سود تقسیمی می پردازند در بخش‌های “تدافعی” (defensive) قرار گرفته‌اند. بخش تدافعی به بخشی گفته می‌شود که غیر سیکلی است و لذا وابستگی به افت و خیزهای شدید اقتصادی ندارند. سهام آنها در طول دوره بی‌ثباتی اقتصادی ارزش خویش را حفظ می‌کند و عموماً نوسانات آنها از نوسانات و التهاب‌های بازار کمتر است، لذا از این جهت برای سرمایه‌گذاران “ریسک‌گریز” بهتر و مناسب‌ترند. در غرب پرداختی این سهام نسبت به اسناد خزانه و سایر اوراق قرضه یا مشارکت بیشتر است.

از مصادیق سهم یا صنعت تدافعی به شرکت‌های فعال در بخش مواد غذایی و یا شرکت‌های فعال در بخش ساختمان و عام المنفعه‌ها مثل آب و برق می‌توان اشاره داشت. حتی زمانی که اقتصاد کشور دچار بی‌اطمینانی است، تقاضا برای این اقلام کاهش نمی‌یابد، چرا که مردم نمی‌توانند مصرف خود را از آنها آنچنان کاهش دهند.

چرا برخی شرکت‌های بورسی سود تقسیمی می‌پردازند و برخی نمی‌پردازند؟

پرداخت سود تقسیمی یا نقدی به معنی توزیع سود شرکت بین سهامداران است. برخی از سهامداران آنرا بعنوان درآمد منظور می دارند و یا آنرا برای خرید سهام بیشتر از آن شرکت به کار می برند. همانطور که در قبل اشاره شد، انسجام و رشد سود تقسیمی پرداختی سیگنال مثبتی برای سرمایه‌گذاران است که یک شرکت از بنیه مالی قوی و با ثباتی بهره‌مند است.

شرکت‌های جدید در حوزه تکنولوژی، خطرپذیر و رشدی اغلب ترجیح می‌دهند بجای تقسیم سود خود آنرا در راه توسعه شرکت و جستجوی فرصت‌های تازه صرف کنند. در نتیجه، آنها با خودداری از پرداخت سود نقدی با جهت دهی به رشد انتظارات سهامداران، بازده “عایدی سرمایه” آنها را با بالا بردن قیمت سهم خود بیشتر و بیشتر می‌کنند. یک بعد آن انتظارات آنست که سهامداران توجیه می‌شوند که با عبور شرکت از مرحله “بلوغ” در آینده علاوه بر عایدی سرمایه خوب از سود تقسیمی یا نقدی پایداری بهره‌مند می‌شوند.

استراتژی سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی دریپ چیست؟

دریپ چیست؟ با بررسی پیشینه سرمایه‌گذاری‌ها متوجه می‌شویم که یکی از بهترین روش‌های سرمایه گذاری برای بیشتر افراد، خرید سهم و نگهداری آن برای مدت زمانی طولانی بوده است. سرمایه‌گذارانی که دیدگاهی بلند‌مدت داشته‌اند معمولا سودهای بیشتری نسبت به سرمایه‌گذاران کوتاه‌مدت کسب کرده‌اند.

همان‌طور که در مقالات قبل اشاره کردیم با افزایش مدت زمان سرمایه‌گذاری، ریسک سرمایه‌گذاری کاهش پیدا می‌کند. معمولا یکی از مواردی که از چشم بیشتر سرمایه‌گذاران دور می‌ماند و اکثر آن‌ها به دنبال دریافت آن به‌صورت نقدی هستند، سود تقسیمی است. در این مقاله قصد داریم استراتژی سرمایه‌گذاری DRIP یا همان دریپ را شرح دهیم. می‌توان ادعا کرد که وارن بافت با استفاده از همین استراتژی به یکی از بزرگترین سرمایه‌گذاران عصر ما تبدیل شد.

دریپ (DRIP) به چه معنا است؟

دریپ یا همان (DRIP ) مخفف شده عبارت (Dividend Reimnvestment Plan)، به معنای برنامه سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی است. این استراتژی یکی از استراتژی‌های به‌نسبت رایج در میان سرمایه‌گذاران است. در این استراتژی سرمایه‌گذاران می‌توانند از طریق سرمایه‌گذاری دوباره سودهای تقسیمی (سودی است که سالیانه به شکل نقدی به افرادی که هنگام برگزاری مجمع، سهامدار شرکت بوده‌اند تعلق می‌گیرد.) خود در همان سهم، ثروت زیادی برای خود ایجاد کنند.

وقتی شما در یک شرکت برای بلند‌مدت سرمایه‌گذاری می‌کنید، سالانه به ازای تعداد سهامی که در شرکت داشتید سود نقدی دریافت می‌کنید. یعنی شرکت‌ها، بانکی را معرفی می‌کنند و شما می‌توانید با در دست داشتن کد ملی و کد معاملاتی خود (کد بورسی) به شعب مختلف بانک مراجعه کرده و سود تقسیمی اعلام شده را به‌طور نقدی دریافت کنید.

یکی از طرح‌هایی که می‌تواند منجر به آسان‌تر شدن دریافت سود نقدی شود این است که تمامی افراد در سامانه سجام فرایند احراز هویت خود را انجام دهند، تا شرکت‌ها بتوانند از طریق واریز مستقیم سودهای سالانه به حساب افراد فرایند دریافت سود توسط سهامداران تسهیل بخشند. اخیرا بانک سپه با نماد «وسپه» با استفاده از این سامانه سود تقسیمی سهامداران را به حسابشان واریز کرد و دیگر نیاز نبود که سهامداران با در دست داشتن کارت شناسایی به بانک‌ها مراجعه کنند.

استراتژی DRIP

در چه فعالیت‌هایی می‌شود از روش برنامه سرمایه‌گذاری مجدد (دریپ) استفاده کرد؟

از این روش، هم می‌توان برای سرمایه‌گذاری در سهام استفاده کرد و هم سرمایه‌گذاری در دیگر زمینه‌ها. در ادامه ابتدا به بررسی استفاده از این روش در بازار اوراق بهادار می‌پردازیم و سپس نمونه‌هایی از این سرمایه‌گذاری در سایر زمینه‌ها را نیز بررسی می‌کنیم.

نحوه استفاده از روش دریپ در سهام

فکر کنید شما در شرکتی برای بلند‌مدت سرمایه‌گذاری کرده‌اید و هنگام برگزاری مجمع نیز صاحب سهام بودید و قصد دارید این سهام را برای مدتی طولانی نگهداری کنید. بعد از دریافت سود تقسیمی شرکت معمولا با آن چه می‌کنید؟ آیا آن پول را خرج می‌کنید و یا دوباره آن را برای سرمایه‌گذاری به بازار می‌آورید؟

در روش برنامه سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی یا همان دریپ، با استفاده از همان پولی که توسط شرکت به‌عنوان سود تقسیمی به حساب بانکی شما واریز شده و یا برای دریافت آن به بانک مراجعه کردید را دوباره در همان سهم سرمایه‌گذاری کنید و دیگر وجوه نقدی حاصل از سایر سرمایه‌گذاری‌های دیگر را در آن دخالت ندهید.

در خارج از ایران بسیاری از شرکت‌ها استفاده از همین روش سرمایه‌گذاری را به سهامداران خود پیشنهاد می‌دهند و سهامداران می‌توانند انتخاب کنند، سود تقسیمی که به حسابشان واریز خواهد شد، به‌طور مستقیم توسط خود شرکت در سهام آن شرکت سرمایه‌گذاری شود یا نشود. ولی در داخل کشور یعنی ایران این استراتژی توسط شرکت‌ها اجرا نمی‌شود و خودتان باید تصمیم بگیرید که با سودهای تقسیمی خود چه کنید.

در استراتژی دریپ (DRIP)، می‌توانید مبلغ دریافتی به‌عنوان سود تقسیمی را به خرید سهام همان شرکت اختصاص بدهید.

در این روش شما می‌توانید مبلغ دریافتی به‌عنوان سود تقسیمی را به خرید سهام همان شرکت اختصاص بدهید.

مزایای استفاده از استراتژی دریپ برای سرمایه‌گذار

وقتی که شما با استفاده از سودهای تقسیمی دریافتی همان سهم را خریداری می‌کنید در بلندمدت می‌تواند منجر به افزایش سود سهام شما بشود. ممکن است سوال کنید چگونه چنین چیزی امکان دارد؟

  1. در این روش چون شما با استفاده از سود تقسیمی، سهام همان شرکت را خریداری کردید، تعداد کل سهامتان افزایش پیدا می‌کند. با افزایش تعداد سهام در موعد پرداخت سود تقسیمی سال بعد، به‌دلیل این‌که تعداد سهم‌های شما افزایش پیدا کرده بنابراین سود تقسیمی بیشتری به شما تعلق می‌گیرد. در سال‌های بعد نیز می‌توانید به‌همین ترتیب سرمایه‌گذاری مجدد انجام دهید. استفاده از این روش در بلندمدت باعث می‌شود کل بازده سرمایه‌گذاری شما افزایش پیدا کند. شما می‌توانید این کار را دقیقا در همان روز تقسیم سود نقدی انجام ندهید و صبر کنید هر زمان که بر اثر نوسانات قیمت سهم کاهش پیدا کرد بر تعداد آن اضافه کنید. استفاده از روش دریپ بازده سرمایه‌گذاری و پتانسیل آن را افزایش می‌دهد.
  2. سرمایه‌گذارانی که از این روش استفاده می‌کنند دیگر لازم نیست حق کمیسیون و کارمزد برای خرید مجدد سهام آن شرکت بپردازند و سهام شرکت معمولا با قیمتی پایین‌تر از قیمت بازار به آن‌ها تعلق می‌گیرد. (البته این مزیت تنها برای سرمایه‌گذارانی است که شرکتشان استفاده از روش دریپ را به آن‌ها پیشنهاد می‌دهد. در داخل کشور، شرکتی از این روش استفاده نمی‌کند.)

مزایای استفاده سرمایه‌گذاران از استراتژی دریپ برای شرکت

شرکت‌هایی که سرمایه‌گذاران آن‌ها از روش دریپ استفاده می‌کنند نیز از مزایای سرمایه‌گذاری آن‌ها برخوردار می‌شوند. در حال حاضر نزدیک به 3 میلیون شرکت در خارج از ایران، این برنامه‌ را به سرمایه‌گذاران خود پیشنهاد می‌دهند. اگر سرمایه‌گذار هیچ‌کدام از روش‌ها را برای سرمایه‌گذاری انتخاب نکند، خود شرکت از این استراتژی استفاده می‌کند.

  1. وقتی یک سهامدار از سود پرداخت شده شرکت اقدام به خریداری از همان شرکت کند، سرمایه بیشتری برای استفاده شرکت فراهم می‌شود.
  2. دومین مزیت استفاده از این روش توسط سهامداران شرکت این است که، سهامدارانی که از این روش استفاده می‌کنند اغلب دیدگاهی بلندمدت دارند و با کاهش قیمت سهم فوری سهام خود را نمی‌فروشند. صاحبان شرکت می‌توانند مطمئن باشند که در هنگام نزول بازار همه سهم‌های آن‌ها بفروش نخواهد رفت. این امر باعث می‌شود که نوعی اطمینان برای شرکت از بابت سهامدارانش ایجاد شود که سهامدارانی وفادار و بلندمدت دارند.

استفاده از این روش علاوه‌بر مزایایی که برای سرمایه‌گذاران و شرکت دارد. دارای معایبی نیز هست که در ادامه به آن اشاره می‌کنیم.

معایب استفاده از استراتژی سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی

  1. از آن‌جا که همه سرمایه‌گذاران تمایل ندارند سود نقدی خود را به خرید مجدد سهام شرکت تخصیص بدهند، وقتی سایر سهامداران اقدام به افزایش تعداد سهام خود کنند ممکن است برخی از سهامداران عمده نقششان در شرکت کمتر بشود. چون سهم دیگر سهامداران افزایش می‌یابد.
  2. افزایش تعداد سهم‌های یک سرمایه‌گذار در شرکت، تاثیر‌پذیری پرتفوی (سبد سرمایه‌گذاری) فرد از تغییرات شرکت را افزایش می‌دهد. بنابراین سرمایه‌گذاران باید دوباره پرتفوی یا سبد‌سرمایه‌گذاری خود را تعدیل کنند.

در چه مواردی نباید سودهای تقسیمی را دوباره در همان سهم سرمایه‌گذاری کرد؟

  • اگر استفاده از سود تقسیمی را به‌عنوان یک استراتژی درآمدی می‌دانید و روی سود تقسیمی شرکت‌ها حساب باز کرده‌اید، پس بهتر است آن را دوباره سرمایه‌گذاری نکنید تا بتوانید از آن در زمینه‌های دیگر استفاده کنید.
  • اگر جزو افرادی هستید که برای سرمایه‌گذاری به ارزش ذاتی سهم‌ها توجه می‌کنید. زمانی که ارزش واقعی سهم شما از قیمت الان سهم پایین‌تر است بهتر است سود تقسیمی را در آن شرکت دوباره سرمایه‌گذاری نکنید و در سهام شرکت‌هایی که زیر ارزش ذاتیشان معامله می‌شوند، معامله کنید. در این مواقع شاید گرفتن پول و یافتن فرصت‌های ارزشمند دیگر تصمیم بهتری باشد.
  • عدم اعتماد به توانایی‌های یک شرکت می‌تواند از دیگر دلایل عدم استفاده از این روش باشد. اگر فکر می‌کنید نحوه سودآوری شرکت با همین استراتژی که به‌کار می‌برد برای طولانی مدت جوابگو نیست و شرکت نمی‌تواند به روند سودسازی خود به همین صورت ادامه دهد، پس بهتر است سود تقسیمی خود را دریافت کنید و در سهام شرکت‌هایی که پیش‌بینی می‌شود روند سود سازیشان پایدار باشد، سرمایه‌گذاری کنید.

وارن بافت چگونه به یکی از ثروتمندترین افراد حال حاضر دنیا تبدیل شد؟

در سال 1946، وارن بافت در سن 17 سالگی اقدام به راه‌اندازی یک بیزینس کرد. میزان سرمایه اولیه او تنها 25 دلار بود. او با این مبلغ اولین دستگاه بازی پین بال را خریداری کرد. او معتقد است که خرید این دستگاه بازی سرآغاز یکی از بهترین کسب و کارهایی بوده که تاکنون انجام داده است و توانسته از آن یک امپراطوری کوچک بسازد.

او توانست نظر یک آرایشگر را جلب کند و از او درخواست کرد، دستگاه بازی پین‌بال خود را در آرایشگاه قرار دهد تا مشتریان زمانی که در صف انتظار نشسته‌اند بتوانند از این دستگاه استفاده کنند و درآمد دستگاه را باهم تقسیم کنند.

او بعد از یک هفته کار توانست 25 دلار یعنی به‌اندازه مبلغ دستگاه اولیه جمع‌آوری کند. این مبلغ برای خرید یک دستگاه دیگر کافی بود. بافت در مدت کوتاهی توانست در تمامی آرایشگاه واشنگتن جایی که خانواده‌اش زندگی می‌کردند، دستگاه‌های بازی راه‌اندازی کند. بعد از گذشت یک‌سال میزان درآمد او به بیش از 1000 دلار رسید.

با بررسی نوع استراتژی که وارن بافت از آن استفاده کرد، می‌توان گفت که او نیز از درآمدی که کسب می‌کرد، در همان فعالیت سرمایه‌گذاری می‌کرده. یعنی در سنین نوجوانی از استراتژی دریپ برای کسب‌وکار خود استفاده کرد و به جایگاه کنونی خود دست یافت. او درآمد حاصل از استفاده از یک ماشین بازی پین بال را دوباره در همان ماشین سرمایه‌گذاری کرد و موفق شد کار خود را توسعه دهد و درآمد بیشتری از سرمایه‌گذاری در همین دستگاه‌ها به‌دست آورد.

در واقع در روش سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی نیز همین شیوه به‌کار می‌رود و تنها تفاوت آن در نوع سرمایه‌گذاری است.

انتخاب شرکت مناسب برای سرمایه‌گذاری

برای استفاده از روش دریپ ابتدا باید به شرایط شرکت توجه کنیم، همه شرکت‌ها برای این نوع سرمایه‌گذاری مناسب نیستند. با مطالعات انجام شده و بررسی شرکت‌هایی که وارن بافت در آن‌ها سرمایه‌گذاری‌ کرده می‌توان فهمید چه شرکت‌هایی برای سرمایه‌گذاری با این روش مناسب هستند.

یکی از مهم‌ترین نکاتی که باید همواره در استفاده از هر نوع استراتژی به آن توجه کنیم، بررسی ارزش ذاتی شرکت‌ها است. سرمایه‌گذاری و استفاده از روش دریپ در شرکت‌هایی که قیمت فعلی آن‌ها بالاتر از قیمت واقعی آن است، توصیه نمی‌شود مگر این‌که اطلاعاتی به‌خصوص درباره آینده آن شرکت داشته باشید.

شرکت‌هایی را برای سرمایه‌گذاری انتخاب کنید که قدمت طولانی دارند. شرکت‌هایی که نزدیک به چند دهه است که به‌درستی فعالیت می‌کنند، معمولا کمتر دچار مشکل می‌شوند. این شرکت‌ها دقیقا می‌دانند که چه‌کار می‌کنند و این کار را به‌خوبی انجام می‌دهند. معولا تعداد کمی از شرکت‌ها با تغییرات تکنولوژی، تغییر سلیقه و ذائقه مشتری و. برای چندین دهه باقی می‌مانند نظیر شرکت کوکا کولا. پس بهتر است صنایعی که با گذر زمان تغییرات اندکی می‌کنند را برای سرمایه‌گذاری بلندمدت انتخاب کنید.

دریپ (DRIP)

داشتن مزیت رقابتی از دیگر مواردی است که باید در انتخاب شرکت جهت سرمایه‌گذاری به آن توجه کرد. برای این‌که در بازار سهام توانایی انتخاب‌ شرکت‌های خوب را داشته باشید باید مثل صاحبان کسب‌و‌کار بیندیشید. بگردید و دنبال شرکت‌هایی باشید که در میان رقبایشان بهترین عملکرد را دارند و رقبا نتوانند خود را به آن شرکت‌ها برسانند. شرکت‌هایی که مزیت رقابتی خیلی قوی نسبت به سایر شرکت‌ها داشته باشند، معمولا برای سرمایه‌گذاری مناسب‌تر هستند.

هر چه به یک سهم بیشتر معتقدید و پس از بررسی‌های متفاوت آن را انتخاب کردید، بخش عمده‌تری از سبد سرمایه‌گذاری خود را به آن اختصاص دهید. اگر مطمئن هستید که سهم قیمتی زیر ارزش ذاتی خود دارد، شرکت دارای مزیتی رقابتی نسبت به سایر شرکت‌های فعال در صنعت است و سهام شرکت به مدت طولانی رشد خواهد کرد، بنابراین بیشتر از مقدار معمول در آن سرمایه‌گذاری کنید.

در نهایت می‌توان توصیه کرد که شرکت‌هایی را برای سرمایه‌گذای انتخاب کنید که طول عمر زیاد و سود تقسیمی بالایی داشته باشند.

وارن بافت در رابطه با سرمایه‌گذاری بلند‌مدت معتقد بود تنها سهام شرکت‌هایی را بخرید که در صورت بسته شدن بازار به مدت ده سال، از نگهداری و داشتن آن به‌طور کامل خوشحال باشید.

می‌توانید ویدیوهای بیشتری از تالاربورس را در آپارات (شبکه اشتراک ویدیو) و همچنین کانال یوتیوب تالاربورس مشاهده کنید.

برنامه سرمایه گذاری مجدد سود سهام (DRP)

برنامه سرمایه گذاری مجدد سود سهام

تعریف برنامه سرمایه گذاری مجدد سود سهام چیست؟

برنامه سرمایه گذاری مجدد سود سهام برنامه‌ای است که به‌وسیله شرکتها ارائه می‌شود که در آن به سرمایه گذاران اجازه می‌دهد تا سود سهام نقد خود را مجدداً با خرید سهام اضافه، مجدداً سرمایه گذاری نمایند.

چنین برنامه‌ای در ایران وجود ندارد.

توضیحات مدیر مالی در مورد برنامه سرمایه‌گذاری مجدد سود سهام

برنامه سرمایه گذاری مجدد سود سهام راه فوق‌العاده‌ای برای افزایش ارزش سرمایه گذاری شماست. بیشتر برنامه‌های سرمایه گذاری مجدد سود سهام به شما اجازه می‌دهند تا سهام را بدون کمیسیون و با یک تخفیف قابل توجه نسبت به قیمت فعلی آن خریداری نمایید. این نوع برنامه‌ها به سرمایه گذاری های مجدد زیر ۱۰ دلار مجوز نمی‌دهند.

معادل‌ انگلیسی برنامه سرمایه گذاری مجدد سود سهام عبارت است از:

Dividend Reinvestment Plan- DRIP-DRP

اگر سؤال یا نظری دارید لطفاً در بخش پرسش و پاسخ سؤالات مالی مطرح کنید. همین‌طور با اشتراک‌گذاری این نوشته در شبکه‌های اجتماعی شما هم در توسعه دانش مالی و سرمایه گذاری شریک شوید.

سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی

سرمایه‌گذاری در سهام درآمدی، به معنای سرمایه‌گذاری در سهامی است که جریان نقدی نسبتاً منظمی را از طریق پرداخت سود تقسیمی فراهم می‌کند. سهام درآمدی ممکن است پتانسیل رشد قیمتی چندانی نداشته باشد؛ اما این نوع از سهام به علت توانایی تقسیم سود مناسب، معمولاً مورد توجه سرمایه‌گذاران است. در ادامه به تشریح این نوع از سرمایه‌گذاری پرداخته می‌شود.

سرمایه‌گذاری درآمدی به علت بازده نسبتاً زیادی که با توجه به ریسک کم دارد، گزینۀ بسیار مناسبی برای افراد ریسک‌گریز است. سهام درآمدی معمولاً نرخ تقسیم سود بیشتری نسبت به متوسط بازار دارند و به این دلیل «سهام درآمدی» نام‌گذاری شده‌اند. سرمایه‌گذاری درآمدی هم سود تقسیمی منظمی پرداخت می‌کند و هم امکان افزایش قیمت آن وجود دارد.

سرمایه‌گذاری درآمدی برای ۳ دسته از افراد مناسب است:
۱. افراد محافظه‌کار و تازه‌کار: سرمایه‌گذاران محافظه‌کار ترجیح می‌دهند ثروت خود را با سرعت آهسته اما مطمئن رشد دهند و در فواصل زمانی منظم سود تقسیمی دریافت کنند. سرمایه‌گذاران تازه‌کار نیز بهتر است فعالیت خود را با سهام درآمدی که جریانات نقدی نسبتاً ثابت و کم ریسک تولید می‌کنند، آغاز کنند.
۲. افراد بازنشسته: سرمایه‌گذاری در سهام درآمدی برای بازنشستگان به علت ریسک‌پذیری پایین ، و همچنین نیاز این افراد به وجه نقد در زندگی روزمره، مناسب است.
۳. سرمایه‌گذاران با تمایل به سرمایه‌گذاری مجدد سودهای تقسیمی: این نوع از سرمایه‌گذاری به علت پرداخت سود تقسیمی منظم، برای سرمایه‌گذارانی که قصد مرکب کردن سود خود را دارند، مناسب است.

مقایسۀ سرمایه‌گذاری رشدی و درآمدی
سرمایه‌گذاری رشدی، نوعی از سرمایه‌گذاری است که سود سرمایه‌ای یا اصطلاحاً " Capital Gain " آن حائز اهمیت است. در این روش، پرداخت سود نقدی اهمیت ندارد. سهام رشدی مختص شرکت‌هایی است که در مرحلۀ رشد بوده و به بلوغ نرسیده‌اند، به سرمایه‌گذاری مجدد سود تقسیمی همین علت است که این شرکت‌ها سود نقدی را در شرکت نگهداری کرده و از آن در جهت توسعۀ پروژه‌های شرکت استفاده می‌کنند. بنابراین، نگاه سرمایه‌گذار به این نوع سرمایه‌گذاری، بلندمدت است. این در حالی است که در سرمایه‌گذاری درآمدی، سود نقدی است که اهمیت ویژه دارد و شرکت‌هایی که سهام درآمدی دارند در مرحلۀ بلوغ خود بوده و درآمد آن‌ها به ثبات رسیده است. به همین علت است که این شرکت‌ها نیازی به نگهداری سود تولید شده در شرکت نداشته و آن را بین سهامداران تقسیم می‌کنند. نگاه سرمایه‌گذار به این نوع سرمایه‌گذاری، معمولاً کوتاه مدت است.



اشتراک گذاری

دیدگاه شما

اولین دیدگاه را شما ارسال نمایید.